In Defense of Distraction

Aslında taa mayısta yazılmış olmasına, benim de bookmarka haziranda almış olmama rağmen aylardır fırsat bulup da okuyamadığım bir makaleydi In Defense of Distraction. Okuduğumda ise aslında ne kadar önemli bir şey kaçırdığımı fark ettim, telafi edebilmek için çevremdekilere okutmaya çalışıyorum.

Linklediğim makale ne hakkında diye soranlarınız olacaktır muhtemelen. Konu "distraction", Türkçe'de bir sürü karşılığı olsa da bu makale çerçevesinde baktığımızda "dikkat dağınıklığı". Benim uzun zamandır inandığım, makale ile de kanıtına ulaştığım fikir şuydu: İnternet ve modern teknoloji çağında hayatımız kolaylaşsa da artık çok daha kolay dikkatimiz dağılıyor, eskisinden daha verimli çalışıyor gibi görünsek de aslında uzun vadede bunun pek çok zararıyla karşılaşacağız. "Maile bak, ona bak, şuna da bak" derken dikkati çok dağılan bir insan olarak (oturup 40 dakikalık bir dizi seyrederken bile 5 defa mail kontrol edebiliyorum mesela ben) çok muzdaribim bu durumdan. Hatta ciddi ciddi önümüzdeki aylarda bu dikkat dağınıklığını çözmek için profesyonel destek almayı da planlıyorum.

Neyse, fazla uzatmadan yazıdan birkaç alıntı yapacağım; biraz uzun ama zevkli ve okumanıza kesinlikle değecek bir yazı, tavsiye ederim.


Adopting the Internet as the hub of our work, play, and commerce has been the intellectual equivalent of adopting corn syrup as the center of our national diet, and we’ve all become mentally obese.

People who frequently check their e-mail have tested as less intelligent than people who are actually high on marijuana. Meyer guesses that the damage will take decades to understand, let alone fix.

Herbert A. Simon wrote maybe the most concise possible description of our modern struggle: “What information consumes is rather obvious: It consumes the attention of its recipients. Hence a wealth of information creates a poverty of attention, and a need to allocate that attention efficiently among the overabundance of information sources that might consume it.”